باب در اينكه همهء ائمه ( ع ) به دستور خدا تعالى بر سر كارند و به سوى او رهبرند 1 - از حكم بن ابى نعيم كه گفت : من نزد امام باقر ( ع ) رفتم و او در مدينه بود ، پس به او گفتم : من در ميان ركن و مقام ( در مسجد الحرام ) نذر كردم كه اگر تو را ديدار كردم از مدينه بيرون نروم تا بدانم كه قائم آن محمد ( ص ) توئى يا نه ؟ امام ( ع ) هيچ پاسخى به من نداد ، من سى روز در مدينه ماندم ، پس روزى آن حضرت در راه جلوى من در آمد و فرمود : اى حكم ، باز كه تو در اينجائى ؟ در پاسخ گفتم : آرى من به شما از آنچه براى خدا بر گردن نهاده‌ام گزارش دادم ، شما مرا نه دستورى داديد و نه غدقنى نهاديد و نه پاسخى فرموديد ، فرمود : فردا بامداد مرا در خانه ديدار كن ، من بامدادان نزد آن حضرت رفتم ، فرمود : بپرس از نيازمندى خود ، گفتم : من براى خدا بر گردن خود نذرى نهاده‌ام از روزه و صدقه در ميان ركن و مقام كه اگر شما را ديدار كردم ، از شهر مدينه بيرون نروم تا بدانم كه شما قائم آل محمد ( ص ) هستيد يا نه ، اگر شما او باشيد آمادهء جهاد و ملازم شما باشم ، و اگر نباشيد در زمين بگردم و جستجوى روزى كنم ؟ فرمود : اى حكم ، ما همه قائم به امر خدا هستيم و به دستور او بر سر كاريم ، گفتم : توئى مهدى ؟ فرمود : ما همه به خدا رهبرى كنيم ، گفتم : شما آن امام شمشير زن